Będąc w ubiegłym roku we Władysławowie porobiłem zdjęcia w Aleji Gwiazd Sportu. Chciałbym je pokazać wraz z opisami i zdjęciami sportowców. A wszystko po to żeby tym co pamiętają tych sportowców przybliżyć ich sylwetki i ich osiągnięcia, a tym co ich nie znają, żeby ich poznali.
Będę pokazywał w kolejności alfabetycznej, a nie w kolejności w jakiej były montowane.

Aleja Gwiazd Sportu, wybudowana we Władysławowie, przed Ośrodkiem Przygotowań Olimpijskich "Cetniewo" z inicjatywy Jerzego Szczepankowskiego, Macieja Baranowskiego oraz Adama Drzeżdżona. Inauguracja 20 sierpnia 2000. Co roku w Alei umieszczane są tablice (bloki granitowe ważące 200 kilogramów) z odlanymi z brązu wmurowanymi gwiazdami, na których widnieją nazwiska sportowców i trenerów.

http://portalwiedzy.onet.pl/123049,,,,aleja_gwiazd_sportu,haslo.html

ANTKIEWICZ ALEKSY (1923-2005)



Przydomek "Bombardier z Wybrzeża", trener, pierwszy polski medalista olimpijski w boksie (Londyn, 1948), także medalista z Helsinek (1952).

Urodzony 12 listopada 1923 w Katlewie na Warmii (miał jeszcze trzech młodszych braci: Ryszarda, Henryka i Mieczysława) skąd rodzina Antkiewiczów przeniosła się do Gdyni (1926). Tam w remizie strażackiej na Oksywiu zapoznał się z boksem podczas treningów miejscowego klubu Błękitni (1938). Po jego rozwiązaniu w 1939 roku przeniósł się do WKS Flota (trener Matuszewski), gdzie jeszcze przed wojną stoczył kilka walk pokazowych (m.in. Zygmuntem Chychłą i Bolesławem Iwańskim) oraz brał udział w meczach towarzyskich. W czasie okupacji niemieckiej był przymusowym robotnikiem, m.in. "bauzugu" - warsztatu na kolejowych kołach naprawiającego zbombardowane tory. Wyzwolenie (VIII Armia Amerykańska) zastało go w obozie pracy w Burghausen, w Bawarii (maj 1945). Przypomniał sobie o boksie staczając kilka pojedynków z czarnoskórymi Jankesami. Do Polski wrócił przez Czechosłowację (Pardubice). Rodzina przeżyła wojnę w komplecie. Wrócił też do boksu w klubie Grom Gdynia (1945), gdzie spotkał trenera Brunona Karnatha, potem była Kotwica (1946), a następnie Milicyjny Klub Sportowy Gdynia (1946-1948), który po przeniesieniu do Gdańska przekształcił się w Gwardię (1949-1955), w której walczył do zakończenia kariery (6 lutego 1955). Od początku wyróżniał się niezwykłą bojowością, odwagą, żelazną kondycją i silnymi uderzeniami z obu rąk (szczególnie jednak z prawej), toteż szybko otrzymał prasowy przydomek "Bombardier z Wybrzeża".
Więcej.
Źródło:
http://www.pkol.pl/294_333.html

Opisy i zdjęcia sportowców pochodzą z Zasobów Polskiego Portalu Olimpiskiego PKOL i z Wolnej Encyklopedii Wikipedia
Zdjęcia z Alei Gwiazd. Autor tematu

BASZANOWSKI WALDEMAR ROMUALD (1935)


Baszanowski po środku.

Nauczyciel akademicki, trener, najlepszy polski sztangista XX wieku (trzeci na świecie w historii podnoszenia ciężarów za Turkiem Suleymanoglu i Węgrem Foeldim), wielokrotny mistrz świata i Europy, złoty medalista olimpijski z Tokio (1964) i Meksyku (1968), chorąży polskiej ekipy (1964, 1968, 1972).
Urodzony 15 sierpnia 1935 w Grudziądzu, syn Jana (podoficer artylerii, miłośnik koni i motocykli) i Elżbiety Klary Pilcek, absolwent Państwowego Technikum Mechanizacji Rolnictwa w Kwidzynie (1957) i warszawskiej AWF (1961), gdzie otrzymał tytuł magistra wf (za pracę pt. Anatomiczna analiza podrzutu stylem nożycowym). Sztangista (165 cm, 67 kg) AZS Warszawa (1957-1972), który przez cały czas kariery sportowej utrzymywał naturalny limit wagi lekkiej (67,5 kg). Wyrastał w ciężkich powojennych czasach (w grudziądzkiej podstawówce im. H. Sienkiewicza nie pamięta lekcji wf) nie otrzymując w sportowym współzawodnictwie żadnych konkretnych propozycji (trener, klub). Był "dość szczupły i niski, ale za to szybki i sprawny" i z tych realiów zaczynał wyciągać wnioski w niezorganizowanej rywalizacji sportowej, której poszukiwał nad Wisłą czy na basenie, gdzie koncentrowało się życie sportowe grudziądzkiej młodzieży.

Więcej:

http://www.olimpijski.pl/294_519.html

Opisy i zdjęcia sportowców pochodzą z Zasobów Polskiego Portalu Olimpiskiego PKOL i z Wolnej Encyklopedii Wikipedia.
Zdjęcia z Alei Gwiazd. Autor tematu.

Zbigniew Boniek. (1956)
-pseudonim "Zibi", urodzony w Bydgoszczy Polski piłkarz, trener, działacz sportowy.
24 bramki strzelone w reprezentacji narodowej, 21 meczów, w których strzelał bramki, 80 występów w reprezentacji narodowej.
Uważany jest za jednego z najwybitniejszych polskich piłkarzy w historii oraz za jednego ze stu najlepszych piłkarzy w historii piłki światowej (ranking obejmuje tylko piłkarzy obecnie żyjących). Trzeci piłkarz Europy 1982 w plebiscycie czasopisma France Football. Wybrany do drużyny gwiazd Mistrzostw Świata 1982. W 1982 r. wybrany także najlepszym sportowcem Polski w plebiscycie „Przeglądu Sportowego”. Obok Rossiego i Platiniego był jednym z filarów słynnego Juventusu Turyn w latach 80. XX wieku. Był nazywany "pięknością nocy", gdyż najlepsze występy notował w meczach rozgrywanych przy sztucznym oświetleniu. W pamięci kibiców szczególnie zapamiętany dzięki hat-trickowi w Barcelonie w spotkaniu z reprezentacją Belgii na Mistrzostwach Świata 1982. Grając w Juventusie uczestnik pamiętnego spotkania finałowego Pucharu Europy w 1985 na Heysel w Brukseli, gdzie przed spotkaniem doszło do zamieszek, w wyniku których śmierć poniosło 39 kibiców (w większości Włochów). Następnego dnia grając w Tiranie strzelił zwycięską bramkę dla reprezentacji Polski w meczu z Albanią w eliminacjach Mistrzostw Świata 1986

Więcej:
http://pl.wikipedia.org/wiki/Zbigniew_Boniek

Opisy i zdjęcia sportowców pochodzą z Zasobów Polskiego Portalu Olimpiskiego PKOL i z Wolnej Encyklopedii Wikipedia.
Zdjęcia z Alei Gwiazd. Autor tematu.

Zygmunt Chychła (1926)



Trener, pierwszy polski złoty medalista olimpijski w boksie (1952), uczestnik igrzysk w Londynie (1948) i Helsinkach (1952).
trener, pierwszy polski złoty medalista olimpijski w boksie (1952), uczestnik igrzysk w Londynie (1948) i Helsinkach (1952).
Urodzony 6 listopada 1926 w Gdańsku, syn Józefa, woźnego polskiej szkoły powszechnej przy ul. Łąkowej, wielkiego entuzjasty boksu i zapasów. Start do pięściarskiej kariery miał niezbyt fortunny, gdyż jako 7-letni chłopak będąc na wakacjach w Tucholi stracił w sieczkarni palec wskazujący lewej dłoni, ale, jak się na szczęście okazało, nie miało to żadnego negatywnego wpływu na jego pięściarską przyszłość. Ojciec wskazał mu kierunek sportowej aktywności, ojciec chrzestny zafundował parę nowiutkich rękawic bokserskich, a trener Brunon Karnath na pierwszych treningach w Gedanii (1937) pokazał podstawy boksu. 12-letni junior w nadprogramowych walkach przy okazji "meczów dorosłych" już wtedy zachwycał widzów "wrodzonym instynktem pięściarskim".

1948 Londyn: w. półśrednia - w pierwszej kolejce pokonał Holendra F. Wijngaarda, w drugiej zwyciężył przez tko w II rundzie Alexa Obeyesekere (Cejlon), a w ćwierćfin. przegrał z Alesandro D'Ottavio (Włochy), odp. z konk. zajmując m. 5-8 (zw. J. Torma, Czechosłowacja).
1952 Helsinki: w. półśrednia - w pierwszej kolejce pokonał 3:0 Pierre Woutersa (Belgia), bardzo groźnego rywala, który rok wcześniej podczas mistrzostw Europy rzucił go na matę ringu (raz jedyny w karierze), w drugiej zwyciężył 3:0 Jose Davalosa (Meksyk), w ćwierćfin. wygrał 2:1 z Juliuszem Tormą (CSR), w półfin. pokonał 2:1 bardzo groźnego Niemca Gunthera Heidemanna (RFN) i w finale zwyciężył jednogłośnie 3:0 Sergieja Szczerbakowa (ZSRR), zdobywając złoty medal. Walka była niesłychanie twarda. Dopiero ostatnia minuta trzeciego starcia przechyliła szalę na stronę Polaka. Na koniec skutecznie zaatakował. Seria błyskawicznych, celnych kontr z pełnego dystansu zapewniła "twardemu Kaszubie" ciężko wywalczone zwycięstwo.

Więcej na ten temat:

http://www.olimpijski.pl/294_347.html

Opisy i zdjęcia sportowców pochodzą z Zasobów Polskiego Portalu Olimpiskiego PKOL i z Wolnej Encyklopedii Wikipedia.
Zdjęcia z Alei Gwiazd. Autor tematu.

Mariusz Czerkawski (1972)



Urodzony 13 Kwietnia, 1972r. w Radomsku, Polska. Mając osiem lat trafił pod skrzydła dobrych szkoleniowców, dostał pierwszy sprzęt i stal się członkiem walecznej grupy "Mikrusy". Była to jego pierwsza drużyna z prawdziwego zdarzenia. Mariusz wyróżniał się w grupie rówieśników sprawnością i walecznością, należał do graczy bramkostrzelnych. Działacze i trenerzy klubu, w którym zaczynał swoja karierę (GKS Tychy), widzieli w nim potencjalnego reprezentanta Polski i wcale się nie mylili. Olbrzymi talent Mariusza i jego wiara w siebie czyniły go liderem ¬ w każdej grupie wiekowej, którą miał zaszczyt reprezentować. Była grupa "Kajtki", mlodzicy, juniorzy. Sukcesem bylo powolanie go do reprezentacji laska, nastepnie awans do reprezentacji Polski juniorów do lat 16, 17, 18 i 20. Kolejno zaliczal wszystkie szczeble hokejowej drabinki, aż znalazł się w pierwszej drużynie GKS Tychy. Wracając do początków swojej przygody z hokejem Mariusz wspomina: "Kiedy zaczynałem grac w hokeja, mieszkałem w dużym, 11-pietrowym bloku, który miał piec czy sześć klatek i wiem, ze ten mój dom to była oaza zapaleńców, około 20 chłopaków z mojego domu chodziło wówczas na treningi. Nie byli oni jednak na tyle odporni, żeby pogodzić potrzeby chłopaka dążącego do zabaw i wszelkich przyjemności "cielęcego wieku" z rygorami życia sportowca. Wkrótce zostałem sam w drużynie. Koledzy woleli bawić się na dyskotekach, chodzić na randki i do kina, a ja w weekendowe dni zawsze grałem i zawsze najważniejszy był dla mnie hokej. Chłopcy jeździli na wakacje, a ja z drużyną na obozy i zgrupowania. Nie bylo to łatwe, ale się opłacało, bo dzięki temu zrealizowałem moje dotychczasowe marzenia. Uważałem, że warto się poświecić, aby w życiu do czegoś dojść. W wieku 19 lat zdobył nagrodę "Złotego Kija" - dla najlepszego hokeisty w Polsce. Rok później był już za dobry na GKS Tychy i na każdy inny zespół w kraju. W 1991r. był wybrany do NHL przez Boston Bruins jako #5 (#106 ogólnie) w poborze NHL, jednak podpisał zawodowy kontrakt z Djurgaarder Sztokholm, a po jednym sezonie zmienił barwy na Hammarby. Wyjechać do Szwecji, do kraju w hokeju wiodącego od zawsze - to była prawdziwa nobilitacja (awans). Ale Mariusz nie miał czasu się nad tym zastanawiać, bo minął jeszcze jeden rok, a on już był zawodnikiem Boston Bruins - w National Hockey League, w mitycznej wręcz kanadyjsko-amerykańskiej zawodowej lidze, egzystującej od 1917 roku po to, aby nagradzać najlepszy zespół w rozgrywkach trofeum nie do przebicia - Pucharem Stanley'a. W Bostonie debiutował 9 Kwietnia, 1994r. W następnym sezonie grał już 47 meczy zaliczając 26 punktów. "Niedźwiadki" przeniosły Mariusza do Edmonton Oilers w 1996r. 47 dni później, Czerkawski przypomniał się drużynie z Bostonu. Pokonał on w dogrywce Bill Ranforda (bramkarza za którego przeszedł do Edmontonu) 27 Lutego, 1996r. Kolejny transfer poniósł Mariusza do Nowego Jorku na "Długą Wyspę" w 1997r. Czerkawski szybko stał się jednym z lepszych napastników w drużynie rejestrując aż 70 punktów (35 G, 35 A) w sezonie 99-00. Mariusz wystąpił w meczu Gwiazd NHL w 2000r. w Toronto. Ponownie zdobył 30 bramek w sezonie 00-01. "Wyspiarze" przenieśli Czerkawskiego do Montrealu po sezonie 01-02, jednak to był jeden z gorszych sezonów dla polskiego hokeisty. Po roku wrócił do New York Islanders, gdzie znów zacząl strzelać bramki "na zawołanie".
Więcej:
Źródło:
http://mariuszczerkawski.amor.pl/index2.html (biografia)

Opisy i zdjęcia sportowców pochodzą z Zasobów Polskiego Portalu Olimpiskiego PKOL i z Wolnej Encyklopedii Wikipedia.
Zdjęcia z Alei Gwiazd. Autor tematu.

DEYNA KAZIMIERZ (1947-1989)



ps. "Kaka", "Generał", "Kaz por. sł. st. WP, trener, piłkarz - geniusz, "generał" drużyny narodowej lat siedemdziesiątych, srebrny (1976) i złoty (1972) medalista olimpijski, brązowy medalista MŚ (1974), najlepszy pomocnik tych mistrzostw, trzeci piłkarz Europy (za Cruyffem i Beckenbauerem) w 1974. Zginął w wypadku samochodowym 1 września 1989 w San Diego w USA .
Urodzony 23 października 1947 w Starogardzie Gdańskim w robotniczej, wielodzietnej (dziesięcioro) rodzinie Franciszka (pracownik fizyczny mleczarni) i Jadwigi Sprengel, absolwent miejscowej Zasadniczej Szkoły Zawodowej przy Zakładach Obuwniczych (elektryk). Od wczesnych lat interesował się sportem. Uprawiał tenis stołowy, piłkę ręczną, lekkoatletyką (skok wzwyż), ale największe uzdolnienia zaprezentował na boisku piłkarskim (już jako trampkarz pod opieką Henryka Piotrowskiego). Mając 16 lat wystąpił w reprezentacyjnej drużynie juniorów Okręgu Gdańskiego, a nieco później (1965) w drużynie narodowej. Zawodnik (180 cm, 77 kg) Włókniarza Starogard (1958-1966), ŁKS Łódź (1966, jeden mecz w lidze), Legii Warszawa (1966-1978), Manchester City (1978-1981), amerykańskiej San Diego Sockers (1981-1988) i meksykańskiej Tijuana Legends (1988-1989). Swój wielki talent (powszechnie uważany jest za najlepszego środkowego pomocnika w historii polskiego futbolu) rozwinął w stołecznej Legii (trener Jaroslav Vejvoda), gdzie w 13 ligowych sezonach (1967-1979) rozegrał 304 mecze zdobywając 94 gole, dwa tytuły mistrza Polski (1969, 1970) i Puchar Polski (1973). W tym też zespole uczestniczył w 32 spotkaniach w ramach europejskich turniejów pucharowych, kiedy strzelił 10 bramek. Lubił występować na klubowym stadionie przy ul. Łazienkowskiej. Miał tam tysiące uwielbiających go kibiców. W ciągu ponad 10 lat reprezentował barwy narodowe w 103 spotkaniach (97 A + 6, w których zdobył 41 goli + 4). Zadebiutował (24 kwietnia 1968) w zwycięskim meczu z Turcją (8:0), a zakończył reprezentacyjną karierę w przegranym meczu z Brazylią (21 czerwca 1978). Jego nazwisko związane jest jednak przede wszystkim z największymi sukcesami polskiego futbolu w latach siedemdziesiątych, które odniesione zostały pod wodzą Kazimierza Górskiego. Największym jego sukcesem (podobnie jak całego naszego futbolu) był występ biało-czerwonych podczas mistrzostw świata w RFN (1974).
Więcej na temat:

Źródło:
http://www.olimpijski.pl/294_2668.html

Opisy i zdjęcia sportowców pochodzą z Zasobów Polskiego Portalu Olimpiskiego PKOL i z Wolnej Encyklopedii Wikipedia.
Zdjęcia z Alei Gwiazd. Autor tematu.

DROGOSZ LESZEK MELCHIOR (1933)



ps. "Bułakow", przydomek "Czarodziej ringu", trzykrotny mistrz Europy (1953, 1955, 1959) i trzykrotny olimpijczyk (1952, 1956, 1960) z jednym brązowym medalem (1960).
Urodzony 6 stycznia 1933 w Kielcach (syn Stefana i Genowefy), absolwent Technikum Mechanicznego w Gliwicach (1958) i AWF w Warszawie (1967), którą ukończył z wyróżnieniem, otrzymując tytuł magistra wf (profil nauczycielski) z dodatkową specjalizacją - trener. Pięściarz (171 cm, 67 kg) kat. piórkowej, lekkopółśredniej i półśredniej: SHL Stal Kielce 1946-1953 (pierwszy trener Jan Szczygłowski), CWKS Warszawa (1954 -1955), ŁTS Łabędy (1956-1958) i Błękitnych Kielce (1959-1968). "Cudowne dziecko" polskiego boksu ze wspaniałych lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych, Czołowy przedstawiciel "szermierki na pięści" (technika, obrona, lewy prosty) zwany powszechnie "czarodziejem ringu". Jak pisze w pamiętnikach był na ringu "sam sobie sterem i żeglarzem", a w życiu kierował się zasadą "jak umiesz liczyć, to licz tylko na siebie". Piękna, długa (niektórzy twierdzą, że zbyt długa) kariera sportowa (1950-1967), wieloletnia absolutna supremacja w kraju (przegrał nieliczne pojedynki w pierwszym okresie boksowania), a także na ringach europejskich. 8-krotny mistrz Polski: w wadze lekkopółśredniej (1953) i półśredniej (1954, 1955, 1958, 1960, 1961, 1964, 1967 - ten ostatni tytuł zdobył mając 34 lata i 9 miesięcy), 3-krotny drużynowy mistrz kraju w barwach CWKS (1953/54, 1954/55 i 1955/56) oraz 33-krotny reprezentant Polski w meczach międzypaństwowych 1952-1960 (31 zwycięstw i 2 porażki).
Więcej:

Źródło:
http://www.olimpijski.pl/294_363.html

Opisy i zdjęcia sportowców pochodzą z Zasobów Polskiego Portalu Olimpiskiego PKOL i z Wolnej Encyklopedii Wikipedia.
Zdjęcia z Alei Gwiazd. Autor tematu.

DUŃSKA – KRZESIŃSKA ELŻBIETA MARIA (1934)



lekarz stomatolog, trener, wszechstronna lekkoatletka, rekordzistka świata w skoku w dal (6.35), złota (1956) i srebrna (1960) medalistka olimpijska w tej konkurencji.

Urodzona 11 listopada 1934 w Warszawie, absolwentka Gimnazjum i Liceum im. Kazimierza Jagiellończyka w Elblągu, Akademii Medycznej w Gdańsku (1963, lekarz stomatolog) i zaocznych studiów trenerskich WSWF w Poznaniu (1968). Lekkoatletka (170 cm, 62 kg) Spójni Gdańsk (1949-1956), LKS Sopot (1957-1960), SLA Sopot - Spójnia Gdańsk (1961-1963) i Skry Warszawa (1964-1965) specjalizująca się w skoku w dal. 25-krotna reprezentantka Polski w meczach międzypaństwowych 1952-1963 (30 startów, 14 zwycięstw indywidualnych), 2-krotna rekordzistka świata w skoku w dal: 6.35 (20 sierpnia 1956 Budapeszt) i 6.35 (27 listopada 1956 Melbourne), 10-krotna rekordzistka Polski: w biegu na 80 m pł (2), skoku wzwyż (1), skoku w dal (4) i 5-boju (3) i 10-krotna mistrzyni kraju: w skoku w dal (1952-1954 , 1957, 1959, 1962, 1963), w biegu na 80 m pł (1957) i 5-boju (1953, 1962). Rekordy życiowe:100 m - 12.1 (18 sierpnia 1962 Elbląg), 200 m - 25.7 (7 sierpnia 1954 Budapeszt), 80 m pł - 11.0 (1 lipca 1961 Poznań); wzwyż - 1.625 (28 sierpnia 1955 Olecko), w dal - 6.35 (20 sierpnia 1956 Budapeszt). W światowym rankingu w skoku w dal zajmowała miejsca: 1956-1, 1957-2, 1959-6, 1960-2, 1961-10. 17-letnia debiutantka z Polski miała piękny, gruby, długi warkocz, który zostawiał swój ślad na piasku i skracał poważnie odległość. Sędziowie mieli wielki problem przy mierzeniu skoków. W końcu zdecydowali, że warkocz wyrasta z głowy, a głowa jest częścią ciała i stąd dopiero 12 miejsce na olimpijskiej skoczni w Helsinkach. Wszyscy radzili Polce, aby po prostu warkocz obciąć. Nie zrobiła tego. Wytrwała i przeszła do historii światowej lekkoatletyki jako dziewczyna z warkoczem z nad Wisły.
*1952 Helsinki: w dal - w elim. osiągnęła 5.43 (min. kwalifik.5.30), w finale 12 m. (24 zaw.) z wynikiem 5.65
(zw. Y. Williams Nowa Zelandia - 6.24).
*1956 Melbourne: w dal - w elim. osiągnęła 6.13 (min. kwalifik.5.70), w finale 1 m. (12 zaw.) z wynikiem 6.35 i złoty medal olimpijski.
*1960 Rzym: w dal - w elim. osiągnęła 6.13 (min. kwalifik. 5.80), w finale 2 m. (19 zaw.) z wynikiem 6.27 (zw. W. Krepkina ZSRR - 6.37) zdobywając srebrny medal.
Więcej:
Źródło:

http://www.olimpijski.pl/294_1812.html

Opisy i zdjęcia sportowców pochodzą z Zasobów Polskiego Portalu Olimpiskiego PKOL i z Wolnej Encyklopedii Wikipedia.
Zdjęcia z Alei Gwiazd. Autor tematu.

Wojciech Fibak (1952)



Urodzony. 30 sierpnia w Poznaniu, polski tenisista, finalista Masters i ćwierćfinalista trzech turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej (często błędnie podawana jest informacja o jego udziale w ćwierćfinale Australian Open). Zwycięzca Australian Open w grze podwójnej, biznesmen. Wojciech Fibak (ur. 30 sierpnia 1952 w Poznaniu), polski tenisista, finalista Masters i ćwierćfinalista trzech turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej (często błędnie podawana jest informacja o jego udziale w ćwierćfinale Australian Open). Zwycięzca Australian Open w grze podwójnej, biznesmen.
Syn Jana, chirurga, profesora Akademii Wychowania Fizycznego w Poznaniu, który zachęcił go do treningów tenisowych. Został zawodnikiem AZS Poznań (potem Olimpii Poznań), zdobył mistrzostwo Polski juniorów oraz mistrzostwo Polski seniorów w hali (1970). Zwrócił na siebie uwagę ówczesnego kapitana związkowego Polskiego Związku Tenisowego Zbigniewa Bełdowskiego, który umożliwił mu rywalizację w imprezach międzynarodowych. W 1973 Fibak wygrał turniej Trofeo Bonfiglio w Mediolanie (dla graczy do lat 21, wcześniej uważany za nieoficjalne mistrzostwa Europy w tej kategorii wiekowej), pokonując w finale reprezentanta gospodarzy Corrado Barazzuttiego (6:0, 6:3, 1:6, 6:8, 6:1). W 1974 na turnieju w Monachium pokonał Australijczyka Raya Ruffelsa, ale odpadł już w II rundzie. Szybko przegrał także na mistrzostwach Europy amatorów we Wrocławiu w sierpniu t.r. Grę pojedynczą mężczyzn we Wrocławiu wygrał Węgier Balazs Taroczy, którego kilka miesięcy (w kwietniu 1974) Polak pokonał w decydującym meczu spotkania Pucharu Davisa. Fibak zdobył w meczu z Węgrami trzy punkty (debla wygrał w parze z Tadeuszem Nowickim), ale w kolejnej rundzie przeciwko Szwedom uległ zarówno Borgowi, jak i Johanssonowi, przegrał także z Nowickim grę podwójną.
Mimo tych nierównych wyników Fibak zdecydował się na karierę zawodową. Przerwał studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Poznańskiego i jesienią 1974 wyjechał do Hiszpanii na cykl turniejów Grand Prix. Przeszedł rundę na imprezie w Madrycie, a w Barcelonie osiągnął pierwszy sukces - ćwierćfinał, po pokonaniu m.in. Arthura Ashe'a. W 1975 był w ćwierćfinale międzynarodowych mistrzostw Niemiec w Hamburgu. W tej samej imprezie doszedł do finału w grze podwójnej, partnerując Janowi Kodešowi. Ponadto w deblu w 1975 wygrał turnieje w Madrycie, Monachium (oba z Kodešem), Hilversum, Louisville (oba z Guillermo Vilasem, w Louisville zwycięstwo zostało podzielone z braćmi Amritrajami z powodu deszczu, który uniemożliwił rozegranie finału), Paryżu (hala) i Devar (oba z Karlem Meilerem). Wyniki te dały mu 6. miejsce w klasyfikacji Grand Prix debla (30. miejsce w rankingu singla, w rankingu ATP - 58. miejsce w singlu).
Więcej:
Źródło:

http://pl.wikipedia.org/wiki/Wojciech_Fibak

Opisy i zdjęcia sportowców pochodzą z Zasobów Polskiego Portalu Olimpiskiego PKOL i z Wolnej Encyklopedii Wikipedia.
Zdjęcia z Alei Gwiazd. Autor tematu.

Tomasz Gollob (1971)



(ur. 11 kwietnia w Bydgoszczy) - polski żużlowiec, wicemistrz świata 1999.
Karierę w sporcie żużlowym (wcześniej startował w zawodach motocrossowych) rozpoczął w 1988 roku w Polonii Bydgoszcz, z którą poza rocznym epizodem w Wybrzeżu Gdańsk (1989 – roczna służba w armii), był związany do 2003 roku. W finale indywidualnych mistrzostw świata na żużlu po raz pierwszy występował w 1993 roku. Po zmianie systemu rozgrywania mistrzostw wygrał inauguracyjny turniej Grand Prix we Wrocławiu w 1995. Od tego czasu nieprzerwanie jest zawodnikiem uczestniczącym w cyklu. W 1999 zdobył srebrny medal mistrzostw świata, ponadto ma na koncie trzy medale brązowe (1997, 1998 i 2001). W dorobku ma również dwa złote medale i trzy srebrne z mistrzostw świata w drużynie (wraz z DPŚ).
W latach 1992-1995 oraz 2001-2002 i 2006 zdobywał złote medale indywidualnych mistrzostw Polski, w karierze ponadto wywalczył cztery srebrne (1998, 1999, 2003, 2005) i trzy brązowe (1989, 1990, 1997) medale tych rozgrywek. Jako junior trzykrotnie z rzędu zdobył tytuł młodzieżowego mistrza Polski (w latach 1990-92). W 2004 i 2005 roku zdobył tytuły drużynowego mistrza Polski z zespołem Unii Tarnów. W 1999 wygrał Plebiscyt Przeglądu Sportowego na najlepszego sportowca Polski. Mimo zmiany barw klubowych cały czas mieszka z rodziną w Bydgoszczy, w dzielnicy Miedzyń.
W 1999 (po zdobyciu wicemistrzostwa Świata) wygrał 65. Plebiscyt Przeglądu Sportowego.
Znanym żużlowcem jest także jego starszy brat Jacek (ur. 1969).

Więcej:
Źródło:

http://pl.wikipedia.org/wiki/Tomasz_Gollob


Opisy i zdjęcia sportowców pochodzą z Zasobów Polskiego Portalu Olimpiskiego PKOL i z Wolnej Encyklopedii Wikipedia.
Zdjęcia z Alei Gwiazd. Autor tematu.

Kazimierz Klaudiusz Górski (1921-2006)
Najwybitniejszy polski trener piłkarski



Urodził się 2 marca we Lwowie, zmarł 23 maja 2006 roku w Warszawie

Kariera
W piłkę nożną - na pozycji napastnika - zaczął grać w RKS Lwów. Występował w tym klubie do wybuchu wojny, potem był zawodnikiem Spartaka Lwów i Dynama.

W 1944 roku zgłosił się do wojska na ochotnika i poszedł na front. W mundurze dotarł do stolicy i w niej pozostał.

Po wojnie, od 1945 do 1953 roku, był piłkarzem Legii Warszawa (wówczas CWKS Legia). Reprezentował barwy narodowe w meczu z Danią w Kopenhadze (0:8) w 1948 roku. Miał pseudonim boiskowy "Sarenka".

Po zakończeniu kariery zawodniczej, Górski zajął się pracą szkoleniową w warszawskim klubie. Był asystentem trenera Wacława Kuchara i Węgra Janosa Steinera. Następnie samodzielnie prowadził Marymont Warszawa, Gwardię Warszawa i Lubliniankę.

Od 1956 roku był szkoleniowcem Polskiego Związku Piłki Nożnej, zajmując się przez dwa lata reprezentacją juniorów. W latach 1966- 1970 pracował z reprezentacją młodzieżową do lat 23, z którą osiągnął spore sukcesy. Właśnie z niej wywodzili się późniejsi medaliści igrzysk olimpijskich (1972) i mistrzostw świata (1974).

Na rok przed igrzyskami olimpijskimi w 1972 roku, Kazimierz Górski został trenerem pierwszej reprezentacji Polski. Był największą postacią polskiego świata trenerskiego, najbardziej utytułowanym szkoleniowcem, od którego rozpoczęła się złota era polskiego futbolu. Debiutował spotkaniem ze Szwajcarią w Lozannie, rozegranym 5 maja 1971 roku. Polacy wygrali wówczas 4:2.

Podczas IO w Monachium w 1972 roku jego drużyna sięgnęła po najważniejsze w historii polskiego futbolu laury - złoty medal olimpijski.
Więcej:

Źródło:

http://ludzie.wprost.pl/sylwetka/?O=32244


Opisy i zdjęcia sportowców pochodzą z Zasobów Polskiego Portalu Olimpiskiego PKOL i z Wolnej Encyklopedii Wikipedia.

Zdjęcia z Alei Gwiazd. Autor tematu.

GRUBBA ANDRZEJ (1958 - 2005)



najwybitniejszy zawodnik w historii polskiego tenisa stołowego, 26-krotny mistrz Polski, medalista MŚ (3) i mistrzostw Europy (11), olimpijczyk z Seulu (1988), Barcelony (1992) i Atlanty (1996).

Wyprowadził polski tenis ze świetlic na salony (dopisek autora tematu).

Urodzony 14 maja 1958 w Brzeźnie Wielkim, woj. gdańskie, w rodzinie nauczycielskiej Alojzego i Ludomiry Kulas, absolwent Liceum Ogólnokształcącego nr 3 w Gdańsku (1977) i tamtejszej AWF (1987), gdzie otrzymał tytuł magistra wf. Tenisista stołowy (174 cm, 64 kg), reprezentant Neptuna Starogard (1972-1973), AZS Uniwersytetu Gdańskiego (1973-1976), AZS-AWF Gdańsk (1976-1985), niemieckiego TTC Zugbrücke Grenzau (1985-1987), AZS-AWF Gdańsk (1987); koniec kariery w 1998. Najlepszy zawodnik w historii polskiego tenisa stołowego. Imponował nieskazitelną techniką gry, nieprzeciętnym zmysłem taktycznym, jednak nie został mistrzem świata, nawet mistrzem Europy, chociaż dwukrotnie wystąpił w finale. W decydujących momentach gry dawała o sobie znać słaba psychika, panicznie bał się porażek. Inteligentny, błyskotliwy w kontaktach z mediami, w pamięci pozostał jako ten, który "wprowadził polski tenis stołowy ze świetlicy na światowe salony". 26-krotny mistrz Polski: gra pojedyncza (1979, 1981, 1982, 1983, 1984, 1985, 1986, 1988, 1989, 1990,1991, 1992), gra podwójna (1979, 1980, 1981, 1983, 1984, 1986, 1988, 1989, 1990), gra mieszana (1982, 1985, 1986, 1987, 1988). Trzykrotny medalista MŚ: brązowy 1989 Dortmund (gra poj.), 3-4 m. 1985 Goeteborg (druż.), 1987 Delhi (w deblu z Kucharskim). Finalista MŚ: 1978: 5-8 m. (gra podw. - z R. Czochańskim), 1983: 5-8 m. (gra mieszana). Zdobywca PŚ 1988 Wuhan i dwukrotny finalista tego Pucharu (1985 i 1989). Finalista PŚ 1981: 6 m. (gra poj.). Mistrz Europy 1982 Budapeszt (gra mieszana z Holenderką Bettiną Vriesekoop). 11-krotny medalista ME: srebrny 1984 Moskwa (gra poj., gra podw. ), 1988 Paryż (gra mieszana z B. Vriesekoop), 1990 Goeteborg (gra pojedyncza), 1996 Bratysława (gra podwójna z L. Błaszczykiem), brązowy: 1984 Moskwa (gra miesz. z B. Vriesekoop), 1986 Praga (gra pojedyncza i w drużynie), 1988 Paryż (gra podw. z L. Kucharskim), 1992 Stuttgart (gra pojedyncza), 1996 Bratysława (w drużynie). Finalista ME 1982 Budapeszt: 5-8 m. (gra podw. ), 7 m. (druż.); 1984 Moskwa: 5-8 m. (gra podw.). Był też zwycięzcą turnieju TOP12 1985 Barcelona; w latach 1983: 6 m., 1984: 4 m.; Grand Prix 1980: 7 m., 1981: 4 m., 1984: 4 m. (Masters). 2-krotny zdobywca Klubowego Pucharu Europy - z AZS AWF Gdańsk w 1985 i TTC Grenzau w 1987. 2-krotny triumfator (z drużyną) Europejskiej Superligi (1986 i 1987). Międzynarodowy mistrz Anglii, Danii, Holandii, Jugosławii, RFN, Rumunii, Walii, Włoch i 2-krotnie Skandynawii. 5-krotny zdobywca Pucharu Niemiec i 3-krotny akademicki mistrz świata. Zwycięzca plebiscytu czytelników "PS" na najlepszego sportowca Polski (1984), laureat nagrody ministra spraw zagranicznych (1986), Fair Play PKOl (1988) oraz "Czerwonej Róży" dla najlepszego sportowca - studenta.
Zasłużony Mistrz Sportu, odznaczony m.in. trzykrotnie złotym Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe i Krzyżem Kawalerskim OOP. Był żonaty (z reprezentacyjną piłkarką ręczną Lucyną Galus), miał dwóch synów Tomasza i Macieja. Mieszkał w Niemczech. Zmarł w czwartek rano, 21 lipca 2005 roku. Od kilku lat walczył z rakiem.

*1988 Seul: gra pojedyncza - w grupie elim. (8 zaw.) zajął 1 m. z 7 zw.; w 1/8 pojedynków
bezpośrednich przegrał 1:3 z J. Perssonem (Szwecja), odp. z konk. (zw. w turnieju Yoo Nam-Kyu (Korea); gra podwójna - w grupie elim. (8 par) zajął 2 m. z 6 zw.; w ćwierćfin. przegrał 1:2 z L. Czen - Q. Wei (Chiny), o 5-8 m. wygrał 2:0 z E. Lindh - J. Persson (Szwecja), o 5-6 m. przegrał z J. Jaliang - z. Chen (CHRL), zajmując 6 m. Zw. w turnieju Chiny (Chen Longcan, Wei Qiugguang). Partnerem był L. Kucharski.
*1992 Barcelona: gra pojedyncza - w grupie elim. (4 zaw.) zajął 1 m. z 3 zw.; w 1/8 pojedynków
bezpośrednich przegrał z T. Wangiem (Chiny), odp. z turnieju. / 9-16 m. /. Zw. Jan Ove Waldner, Szwecja; gra podwójna - w grupie elim. (4 pary) zajął 2 m. z 2 zw., odp. z turnieju. Zw. Chiny (Lu Lin, Wang Tao). Partnerem był L. Kucharski.
*1996 Atlanta: gra pojedyncza - w grupie elim. (4 zaw.) zajął 2 m. z 2 zw., odp. z turnieju (zw. Liu Guoliang, Chiny); gra podwójna - w grupie elim. (4 pary) zajął 2 m. z 2 zw., odp. z turnieju (zw. Chiny (Kong Linghui, Liu Guoliang). Partnerem był L. Błaszczyk

http://www.olimpijski.pl/294_1126.html

Opisy i zdjęcia sportowców pochodzą z Zasobów Polskiego Portalu Olimpiskiego PKOL i z Wolnej Encyklopedii Wikipedia.

Zdjęcia z Alei Gwiazd. Autor tematu.

GRUCHAŁA SYLWIA (1981)



studentka, wielka nadzieja polskiej szermierki z Gdyni, "etatowa" medalistka wielkich imprez od 1996, mistrzyni świata w drużynie (Hawana 2003), dwukrotna mistrzyni Europy, srebrna medalistka olimpijska z Sydney (2000). Brązowa medalista z Aten (2004) we florecie indywidualnie.

Urodzona 6 listopada 1981 w Gdyni, córka Andrzeja i Ireny Kryszewskiej, absolwentka XI Liceum Ogólnokształcącego im. J. Kusocińskiego w Gdańsku, studentka miejscowej AWF (od 2000). Florecistka (172 cm, 63 kg) AZS-AWF Gdańsk (aktualnie Sietom AZS AWFiS Gdańsk). Wyrosła na sportsmenkę światowego formatu pod kierunkiem nauczycielki i wicedyrektorki szkoły podstawowej nr 70 w Gdyni (kierunek sportowy) Bogusławy Białek, pierwszej trenerki szermierki Anny Wojtczak - Sobczak (1992) i kontynuatora jej wysiłków, także nauczyciela i trenera (klubowego) Longina Szmita (do 2000). Potem dostała się już pod opiekuńcze skrzydła trenera kadry narodowej Tadeusza Pagińskiego. W klasie sportowej wybrała lekkoatletykę (miała zostać biegaczką), ale z przyczyn technicznych (likwidacja klasy la), z wielką przykrością zmuszona została do... wyboru floretu. I tu okazała się nieprzeciętnym talentem. Bardzo lubiana w środowisku sportowym i poza nim (wrażliwa, uczynna), na planszy niesłychanie waleczna i nieustępliwa. Mówią o niej nawet: "istny wulkan". Od 1996 odniosła wiele wspaniałych sukcesów we wszystkich kategoriach wiekowych. Dużo pracuje na treningach, dalej rozwija swój talent i nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa. Florecistka na dorobku. Na krajowym podwórku: mistrzyni (1999), wicemistrzyni (1998) i trzecia zawodniczka mistrzostw Polski (1996). 3-krotna medalistka mistrzostw świata do lat 17 w konkurencji indywidualnej: srebrna na Teneryfie (1997) oraz brązowa - w South Bend (1998) i Tournoi (1996); 7-krotna medalistka mistrzostw świata do lat 20; złota z Walencji (1998), Keszthely (1999), South Bend (2000) i Gdańska (2001) w konkurencji drużynowej oraz brązowa z Keszthely (1999), South Bend (2000) i Gdańska (2001) w konkurencji indywidualnej. W konkurencji seniorek - po raz pierwszy w historii polskiej szermierki - zdobyła w drużynie wraz z Magdaleną Mroczkiewicz, Małgorzatą Wojtkowiak i Anną Rybicką tytuł mistrzyni świata po zwycięstwie w finale nad zespołem Rosji (Hawana, 2003). Wywalczyła również srebrny medal w tej imprezie mistrzowskiej w konkurencji indywidualnej floretu. Ponadto 2-krotna medalistka MŚ w drużynie: srebrna z Seulu (1999) i brązowa z La Chaaux de Fonds (1998). Wielkie sukcesy odniosła już także podczas mistrzostw Europy zdobywając złote medale w konkurencji indywidualnej na Maderze (2000) i w Moskwie (2002) i wraz z koleżankami (Magdalena Mroczkiewicz i Anna Rybicka): brązowy na Maderze i złoty w Moskwie (tu podopieczne Tadeusza Pagińskiego pokonały kolejno Niemki 45:38, Rosjanki 44:26 i w walce o złoto Węgierki 45:40). Studentka AWF. Panna. Ma dwie siostry (Marta, Aleksandra) i brata (Maciej). Mieszka w Gdańsku - Oliwie.

Źródło:

http://www.olimpijski.pl/294_936.html

Opisy i zdjęcia sportowców pochodzą z Zasobów Polskiego Portalu Olimpiskiego PKOL i z Wolnej Encyklopedii Wikipedia.

GRUDZIEŃ JÓZEF (1939 )




Technolog, jeden z grona najwybitniejszych pięściarzy polskich lat sześćdziesiątych, złoty medalista olimpijski z Tokio (1964) i srebrny z Meksyku (1968).

Urodzony 1 kwietnia 1939 we wsi Piaski Wielkie koło Buska Zdroju w wielodzietnej (najmłodszy z pięciorga rodzeństwa) rodzinie chłopskiej. Mając trzynaście lat (1952) "wyemigrował" do Wrocławia (bliżej były tylko średnie szkoły pedagogiczne), by wstąpić do przyzakładowej szkoły Pafawagu - Technikum Budowy Wagonów. Celem jego młodzieńczych działań było przede wszystkim zdobycie zawodu. Dopiero nieco później (1955) za namową kolegów, przyszło zainteresowanie boksem Było to w szkolnym Zrywie, ale prawie zaraz jego nauczycielami, już w Pafawagu (1955-1959) byli: Wacław Krupiński i Michał Szczepan. Otrzymał tam dobre podstawy. Ukończył Technikum (1956), rozpoczął pracę (Pafawag) i podczas odbywania służby wojskowej przeniósł się do Warszawy (Legia), z którą związał całą dalszą karierę sportową 1959-1968 (trener Stanisław Wasilewski). Boksował i jednocześnie pracował w Polskich Zakładach Optycznych, ale droga na szczyty wagi lekkiej w tamtych czasach nie była taka łatwa. Skutecznie ją blokował mistrz Kazimierz Paździor, toteż okres jego "dojrzewania sportowego" znacznie się wydłużył. Miał 24 lata, kiedy pojechał na mistrzostwa Europy do Moskwy, gdzie jednak furory nie zrobił, ale przygotowywano go do igrzysk w Japonii. Tymczasem zaczęły się problemy. W kwietniu (1964), już po raz trzeci, pęka mu kość Benneta (kciuk) w prawej dłoni. Gips, "sucha zaprawa" i nerwowe tygodnie oczekiwań. Wznowił treningi w sierpniu, w październiku stanął do olimpijskiego współzawodnictwa w wadze lekkiej w Korakuen Ice Palace w Tokio. Świetni rywale, zdecydowane zwycięstwa, najwyższe i najbardziej przekonujące w finale z Barannikowem, którego Polak już raz w swojej karierze pokonał. "Rozbroił" bardzo niebezpiecznego rywala (silny, nokautujący cios) prostymi i sierpami prawej ręki, która, tym razem, nie odmówiła posłuszeństwa. Dopiero za złotym medalem olimpijskim poszły jego pozostałe sukcesy.
Więcej na temat:

Źródło:

http://www.olimpijski.pl/294_378.html

Opisy i zdjęcia sportowców pochodzą z Zasobów Polskiego Portalu Olimpiskiego PKOL i z Wolnej Encyklopedii Wikipedia.

Sir Edmund Percival Hillary (ur. 20 lipca 1919 w Auckland),



Nowozelandzki himalaista i polarnik, z zawodu pszczelarz.
W latach 1951-1952 uczestnik trzech wypraw himalajskich. 29 maja 1953 zdobył, jako pierwszy człowiek w historii, wraz z Szerpą Tenzingiem Norgayem Mount Everest (8848 m).
Do historii przeszły jego słowa "Załatwiliśmy skurczybyka!" - wypowiedziane po zejściu ze szczytu Everestu. Nie przypuszczał nawet, że za pośrednictwem BBC usłyszał je cały świat.
Za swój wyczyn został uhonorowany przez królową angielską Elżbietę II tytułem szlacheckim. Natomiast Nowa Zelandia umieściła podobiznę Hillary'ego na pięciodolarowym banknocie.
W 1954-1967 r. kierował wyprawami nowozelandzkimi w Himalaje i na Antarktydę. W trakcie ekspedycji zorganizowanej w ramach Międzynarodowego Roku Geofizyki (1955-1958) dotarł 3 stycznia 1958 r. do bieguna południowego i przeszedł w poprzek Antarktydę. Następnie przeszedł do nowozelandzkiej służby dyplomatycznej, którą pełnił do 1989 r. W 1960 r. założył fundusz powierniczy - Himalayan Trust, który prowadzi akcje pomocy dla Szerpów. Dzięki działalności funduszu w himalajskich wioskach wybudowano dla Szerpów 27 szkół, 2 szpitale, 12 ośrodków zdrowia, mosty, wodociągi, a nawet małe lotniska.Podczas wizyty w Polsce w czerwcu 2004 r. został odznaczony przez Prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej.
Edmund Hillary jest autorem licznych książek m.in. The Ascent of Everest, High Adventure (1955), Schoolhouse in the Clouds (1965), autobiografii Nothing Venture, Nothing Win (1975), From the Ocean to the Sky (1979).

http://pl.wikipedia.org/wiki/Edmund_Hillary

Opisy i zdjęcia sportowców pochodzą z Zasobów Polskiego Portalu Olimpiskiego PKOL i z Wolnej Encyklopedii Wikipedia.

Zdjęcia z Alei Gwiazd. Autor tematu.